A especie que non amaba á terra

Unha vez máis escoito ao lonxe ese son, sobrevoando o ceo.

Despois de que case rematase un verán non excesivamente cálido, reaparece nese día, único, no que raia o sol e fai vento.

Acaso, ¿será casualidade?.

Non o creo. Todo semella estar perfectamente calculado para facer o maior dano posible.

Seres que esperan o momento perfecto, para danar á terra.

Para danarnos, porque vivimos do que ela nos da.

Ela da, nós sacamos.

Ela recibe, nós tiramos.

Non temos mesura, non temos agradecemento para con ela.

Só arrebatamos, como se ese fose un dereito que nos pertence. Coma se non a tivésemos que compartir con outras especies, coma se non dependésemos delas tamén.

Que arrogante especie, esa, que non ama á terra.

E volta ese son, e recórdanos que en algún lugar só quedará desolación, morte e destrución.

Por iso, aos seres que nos nubran os días soleados, só se lles pode desexar unha vida chea de días grises.