Ela gozaba
sentándose á beira do mar,
que a enmeigaba
co seu cantaruxar.
Acudía ao seu lado
sempre que podía,
para sentilo preto
e desconectar da vida.
Perdíase contemplando
toda a súa inmensidade,
máis ao seu carón
só sentía tranquilidade.
Ela gozaba
da soidade á beira do mar,
dáballe acougo,
era coma estar no lar.
Xogaba coas olas
que no seu corpo batían,
bicábanlle a pel,
na que se fundían.
Embriagábase do seu olor,
da súa intensidade,
sentir a súa forza
era sentir liberdade.
Pegadas na verea 