Nemiña

Meniña,

quérote avisar,

que cando vaias a Nemiña

vaste namorar.

Da súa paisaxe,

feiticeira.

Da súa beleza,

pura.

Do seu son,

bravo.

Dos silencios

rotos polo mar.

Meniña,

non vaias a Nemiña,

porque has de querer tornar.

Para que te abrace o vento,

que non deixa de zoar.

Para que te biquen as olas,

cunha paixón colosal.

Para que te envolva a vida

e te volvas escoitar.

Meniña,

agora que descubriches Nemiña

volta ao teu fogar,

e garda no teu peito

a paz que a terra che da.