Vento

Detívenme

a escoitar o vento,

esta noite

semella inquieto.

Zoa,

faime voar o pelo

e borboríñame ao oído

tódolos seus segredos.

Corta na paisaxe

coma un coitelo,

pero hoxe non fai dano,

só está inquieto.

Corre intranquilo,

sopra con medo,

ás gotas de choiva

que se espallan no terreo.

Torna desafiante,

non pode estar quieto,

está asustado

despois dun día borrallento.

Ninguén lle da consolo

para o seu padecemento,

por iso roxe,

dóelle o peito.