Vivo en cada instante
o momento vivido,
que atrás ha de quedar
quedando esquecido.
E ti, que habitas na miña mente
coma o candil prendido,
quérote apagar,
que fiques do meu sentido.
O poder da túa mente
quedou comigo,
máis se nunca estás
segue o teu camiño.
Apareces na noite
cando o mundo está durmido,
e vés aos meus soños
a darme agarimo.
Despois escóndeste,
entre o xentío,
ao que temes tanto
coma a un asasino.
Se ti te agochas,
será o teu espírito,
o que me visita
coma un ser divino.
A túa mente
é coma un fío,
que se tende e enreda
buscando camiños.
Vivo en cada instante
o momento vivido,
que atrás ha de quedar
quedando esquecido.
Pegadas na verea 