Perturbación

Estaba morta por dentro.

Destruíase,

co seu rumiar infinito.

Xa non quedaba nada dela.

Agora, por veces,

non sabía quen era,

nin que facía

aparte de perder a vida

naquel baleiro,

que semellaba un burato negro,

salpicado de disfraces de euforia.

Agochábase,

máis non atopaba agocho de si mesma.

Tentaba atopar

pero atopaba a nada máis absoluta

e, ¿qué era a nada?.

Preguntábase

se alguén se podía sentir así,

perdida entre a certeza.