Es o silencio ledo
que me enche a alma
nos días sen tregua.
Confidente fiel
ao saír a lúa
do seu letargo.
Amigo,
sempre amigo,
que me ofrece a man
cando veñen frontes.
Es a calma
e a loucura,
doce coma o mel,
salgado coma o mar.
Amigo,
sempre amigo,
que me bica as costas
as noites de insomnio.
Es o son
das cantigas que me aloumiñan,
e son co son
dese cantar.
Pegadas na verea 