Cada día un escenario,
uns personaxes,
un guión.
Cada día abre o borrador da súa obra
coa ilusión de mellorala,
de darlle cor,
de darlle beleza,
de engadirlle vida.
Nada pode eliminar da obra,
nada pode borrar
nin tachar,
tan só pode perfilar escenarios
para os días que están por vir,
elixir ben os personaxes principais
e depurar o guión.
Por momentos frústrase,
os personaxes rebélanse,
algúns tolean
outros fana tolear,
os guións perden coherencia
e mesmo chegan a ser inverosímiles.
Pérdese na obra.
Estraño sentimento ese,
o de non controlar
a súa propia creación,
máis con todo …
vive para ela,
sabendo que executándoa
pode perfeccionala.
