Xeada

Nos teus ollos,

nos que hoxe

non hai nubes,

agóchanse tempestades.

Dixécheslle adeus

ao frío verán

de interminable tormenta,

de violentos refachos,

de xeadas na alma.

Agora saúdas

ao cálido inverno

de ceos en calma,

de agradable brisa,

de desxeo da alma.

Amable mirada,

recuperas o brillo

que noutrora irradiabas,

abrazas a alma,

dáslle calor

para fundir a xeada.