Refuxio

Nos meus días máis tristes

acollíasme,

coma a nai que acolle

ao fillo no regazo

para consolalo.

As bágoas asomaban

á venta das túas vistas,

e a túa inseparable brisa

secábamas,

coma a man da nai.

Levántaste ante nós,

impoñéndote,

pero fuches froito da presión

que te modelou

e te fixo fermoso.

Acoden a ti por devoción,

pero tan só algúns recoñecen

que a maxia está en ti,

que non precisas de lugares de culto,

que a máis sagrada relixión

reside na túa propia natureza.