Estraño as palabras
dos teus ollos,
que me gusta ler
liña a liña,
sen presa,
para non perderme nada.
Estraño a cor
da túa voz,
a curva
do teu sorriso,
perigosamente
cálidas.
Estraño as pausas
de sabor doce,
os silencios
medidos,
os encontros
á alba.
Estraño a luz
apagada,
que acaricia
co seu brillo,
que funde
a pel xeada.
Pegadas na verea 