Es invisíbel
e omnipresente.

Percorre ese camiño deserto,
desfruta del, deixa atrás o medo.

Meniña, quérote avisar, que cando vaias a Nemiña vaste namorar.

Ela gozaba sentándose á beira do mar, que a enmeigaba co seu cantaruxar.

Perderíame contigo no silencio da montaña, o único murmurio serían as nosas pisadas.

Un xenio,
sempre está a desafiar.